پنج قابِ کلمه

توی این سرمای استخوان‌سوز، چشم‌هایم را پر کرده‌ام از خاک‌های گرم جنوب. پلک‌هایم را هم محکم بسته‌ام. درست مثل مشت پر آبی که به هم بفشارندش تا بیشتر آب را نگه دارد.

لا به لای این همه حرف و ناحرف، ذهنم را پر کرده‌ام از کلمه‌های پاک. دورش را هم حصار کشیده‌ام. درست مثل باغچه‌ای که تازه کاشته باشندش.

حالا باید مراقب بود و منتظر تا این کلمه‌های طیبه، کم کم به شجره طیبه تبدیل شود:

ألَم تَرَ کَیفَ ضَربَ اللهُ مَثلاً کَلمةً طیّبةً کشَجرةٍ طیّبةٍ أصلُها ثابتٌ و فَرعُها فِی السَّماء

 تُؤتی أُکُلَها کَلَّ حینٍ بِإذنِ رَبِّها ...(ابراهیم/۲۴و۲۵)

این‌ها، پنج قاب از آن خاک‌های گرم پُر از کلمه‌ی طیبه است. حاصل همراهی با کاروان راهیان نور دانشگاه علوم پزشکی مشهد.

(۱)

(۲)

(۳)

(۴)

(۵)

----------------

تکمله: با توجه به اختصاصی بودن تصاویر، استفاده از آن‌ها تنها با ذکر منبع مجاز می‌باشد. سپاسگذارم.